Technologie

Remont i zabezpieczenie powierzchni konstrukcji betonowych

  Żelbet jest materiałem kompozytowym, którego trwałość jest ograniczona przy niewystarczającej konserwacji.
Uszkodzenia powstają wskutek:
– karbonizacji przy oddziaływaniu dwutlenku węgla
– przemiany spoiwa przy oddziaływaniu dwutlenku siarki
– silnych uszkodzeń korozyjnych przy wnikaniu chlorków
– odspojeń przy oddziaływaniu wilgoci z jednoczesnym oddziaływaniem mrozu
– zarysowań od oddziaływań termicznych
– błędnego wykonawstwa i pielęgnacji
– błędów w projekcie
– przeciążenia.
Właściwą ochronę przeciwkorozyjną zbrojenia stanowi zasadowość betonu i wystarczająca otulina zbrojenia. Szkodliwe oddziaływania jak np. dwutlenek węgla, wilgoć, chlorki, dwutlenek siarki itd. prowadzą do rozwoju korozji zbrojenia i na skutek wzrostu objętości podczas procesu rdzewienia – do powstania rys względnie odprysków. Profilaktyczne stosowanie środków ochrony powierzchni betonu zapobiega procesowi powstawania uszkodzeń lub go opóźnia. Koncepcja wykonania naprawy wynika z określonych podczas obserwacji i pomiarów danych. Stanowią one podstawę doboru systemu materiałów naprawczych. Zasadniczo powinno stosować się produkty, które należą do jednego systemu według obowiązujących normatywów. W praktyce znanych jest wiele metod wykonywania napraw, z których najczęściej stosowane są: ochrona zbrojenia przed korozją, zaprawy reprofilujące do napraw betonu, masy szpachlowe w postaci warstw wyrównujących oraz systemy materiałów ochrony powierzchniowej.

Przegrody poziome w istniejących budowlach zabezpieczające przed kapilarnym podciąganiem wilgoci.

Spotykane w praktyce przegrody poziome możemy podzielić na:
–  przegrody mechaniczne
–  przegrody elektrofizyczne
–  przegrody chemiczne.
Do przegród mechanicznych zalicza się przykładowo:
–  wymianę muru lub obmurza wraz z wykonaniem warstwy izolacyjnej z papy, ołowiu itp.
–  wprowadzenie do wnętrza konstrukcji warstw izolacyjnych ze stali chromowej
–  podcinanie muru w celu ułożenia warstwy izolacyjnej z papy, folii, blachy miedzianej, taśm z tworzyw itp.
Przegrody elektrofizyczne otrzymuje się w wyniku zastosowania np.: elektroosmozy czynnej lub biernej, elektrokinezy itp.
W przypadku przegród chemicznych wykorzystywane są z reguły dwie metody:
–  metoda bezciśnieniowego wypełniania otworów (grawitacyjna)
–  metoda iniekcji odpowiednich materiałów, wprowadzanych do otworów pod ciśnieniem.
Najczęściej stosowanymi w praktyce ze względów ekonomicznych są przegrody poziome chemiczne. Płyny stosowane do iniekcji, to najczęściej krzemiany zasadowe, zasadowe silikony metylowe (alkalimetale krzemoorganiczne), związki krzemoorganiczne alkalipropylenowe, silikany (krzemowodory) i tlenki krzemowodorowe, żywice organiczne, parafina. Substancje te powodują wypełnienie lub pokrycie ścianek porów. Wszystkie płyny stosowane do iniekcji powinna cechować hydrofobowość lub nieprzepuszczalność wody. Wprowadzane są one aż do pełnego nasycenia struktury kapilarnej muru. Po reakcji wprowadzanego płynu powstaje wewnątrz muru warstwa, która stanowi przegrodę hamującą podciągania kapilarne.